Przyjaźń
Słowo "przyjaciel" oznacza człowieka, który jest mi tak bliski, że gotów jestem być w różnych sytuacjach bardziej dla niego niż dla siebie. Tymczasem wielu ludzi pragnie mieć przyjaciela dla siebie. Tajemnica naszych niepowodzeń polega więc na tym, że zbyt rzadko chcemy przyjacielem być, a zbyt często chcemy przyjaciela mieć. Cechy prawdziwej przyjaźni to życzliwość, szczerość, zaufanie, bezinteresowność, chęć pomocy, przywiązanie, dzielenie się radościami i kłopotami, akceptacja drugiej osoby taką, jaka jest. Przeżycie prawdziwej przyjaźni łączy się ze skupieniem się na innej osobie i zapomnieniem w pewnych sytuacjach o własnym ,,ja". Dlatego właśnie przeżywanie przyjaźni w okresie młodości ma tak wielkie znaczenie dla rozwoju człowieka. Przyjaciel wyrywa nas bowiem z dziecięcego zapatrzenia się w siebie i pomaga nam przez to stawać się otwartym na innych. Przyjaźń młodzieńcza jest więc szkołą życia nie tyle z innymi, ale raczej dla innych. W wieku młodzieńczym przyjaciel jest osobą, ku której spontanicznie kierują się moje uczucia, myśli i działania, traktuję go więc inaczej niż wszystkich pozostałych kolegów. Młodzieńcza przyjaźń jest wielkim wyróżnieniem jakiejś osoby spośród innych. Przyjaźń wieku dojrzałego dość istotnie zmienia swoje oblicze. Z pewnością ważne pozostaje nadal wzajemne upodobanie. Jest ono jednak wolne od młodzieńczej spontaniczności, powierzchowności i ulotności. Przyjaźń dojrzałych ludzi dąży oczywiście do utrzymywania kontaktu, ale nie tęskni już za wyłącznością.